Ons verhaal

Meer dan 35 jaar geleden, op het schoolplein, wachtend op de kinderen, zei Joyce tegen Engelien: “Ik wil zingen. En dan geen opera of kerkliederen, en ook niet eerst naar Velp moeten fietsen. Ik wil leuk zingen in Dieren.” De dames zetten een advertentie in het plaatselijke krantje, en aan het einde van de zomer van 1985 zat er een klein gezelschap bij elkaar in een woonkamer. Want, hoe nu verder, wat gaan we zingen, waar, en hoe vinden we een dirigent?

Door mond-tot-mondreclame verdubbelde de groep zich en door Corrie, ook lid van het eerste uur, werd er een dirigent aangedragen, Wim Riefel. Zelf nog een jonge en onervaren dirigent, paste hij goed bij het startende gezelschap. De nu 20 beginnende leden moesten om beurten een stemtest voor Wim doen, en zo werden de stempartijen bepaald.

In september 1985 had Canzonet haar eerste repetitie in Jojo Sagem, de synagoge in Dieren Zuid. Het koor heette toen nog geen Canzonet. De keuze voor de naam moest nog komen, een paar maanden later. Toen mochten alle leden namen indienen en werd er gestemd. De foto doet vermoeden dat dat stemmen uiteindelijk niet heel serieus genomen werd, want het werd toch echt niet Dieremi. Ondanks alle plezier met verzinnen, was het Wim die de doorslag gaf met de naam Canzonet. Niet te jolig, passend bij een serieus zingend koor, waar het gelukkig ook vaak erg gezellig was.

Al met kerst gaf het koor haar eerste optreden, op de Emmaschool. Zo konden veel kinderen hun eigen moeders en vaders zien zingen. Ongeveer een jaar na de start verhuisde het koor naar een nieuwe repetitieruimte: de zaal van het witte kerkje op de Zutphensestraatweg. Die zaal had ook een bar, waar de dames die ik interview goede herinneringen aan hebben. Na borrelen en praten, net zolang tot de koster ze er om 23.30 uur uit kwam gooien. “Ik heb daar port leren drinken”, zegt Joyce lachend.

Het 15-jarig bestaan van Canzonet werd gevierd met een mooi concert. Het was tevens het afscheidsconcert van Wim. De Canzonetters waren zeer tevreden over hem. Toch werd het tijd voor een frisse wind door het koor. Engelien weet nog hoe ze wat worstelde met het afscheidspraatje wat zij als toenmalig voorzitter van het koor gaf. Het afscheid had toch een zwart randje omdat Wim nog best een paar jaar door wilde gaan.

Korte tijd stond Jos van Lier vervolgens voor het koor. Door persoonlijke omstandigheden moest hij al na een paar maanden weer afscheid nemen. De derde dirigente deed haar intocht, Annemarie van der Meij. Met Annemarie kwam er, naast de prachtige renaissance stukken die tot dan toe vooral gezongen werden, meer wereldmuziek in het repertoire. Ook verhuisde het koor naar een ruimte in Ellecom, nadat ze een tijdje in de muziekschool hadden gerepeteerd. Plan was het feestje aan de bar na het zingen ten tijde van het witte kerkje weer op te pakken. Dus zorgde het bestuur elke week voor wat wijn, bier, drank en glazen. Maar het werkte niet meer helaas.

Annemarie heeft het koor naar volle tevredenheid 10 jaar onder haar hoede gehad. Ze werd gewaardeerd als dirigente, maar ook als warm en fijn mens. Ook nu weer wilde Canzonet een nieuw geluid in een nieuwe dirigente. Het afscheid van Annemarie viel meerdere mensen zwaar en gaf ook enige verdeeldheid, net zoals ten tijde van Wims afscheid. Toch is het opvallend dat de sfeer binnen Canzonet bijzonder te noemen is.

Schrijfster dezes (en de Benjamin van het koor) heeft die sfeer nu zo’n drie jaar mee mogen maken. Ze heeft de Canzonetters altijd als een fijne, betrokken en warme groep ervaren, waarin ook ruimte is voor anders zijn. Op de vraag of dat altijd zo is geweest, antwoordt Rineke dat zij in de beginjaren wel meer verdeeldheid en groepjesvorming ervaren had, maar dat het ook toen al een fijne groep mensen was en dat dat inderdaad niet veranderd is.

Bijzonder aan Canzonet is dat naast een fijne sfeer, er ook echt niveau geleverd wordt. Een aantal oud-Canzonetters heeft in het zingen bij het koor dusdanig hun passie en talent ontdekt, dat zij een min of meer professionele carrière hebben kunnen vormgeven.

Vanaf 2015 staat dirigente Dineke de Roo voor Canzonet. Ze vraagt soms best om hard werken, en is een aimabel en warm mens. Ook zingen we al weer jaren in de school achter het witte kerkje, en nee, helaas heeft de school geen bar. Dat neemt niet weg dat we vol genoegen en plezier samen muziek maken en daar ook veel gezelligheid in beleven. Dineke kiest soms ook voor de minder voor de hand liggende stukken en laat ons onze tong breken over een aantal flink ingewikkelde buitenlandse werken.

Canzonet heeft in de loop der jaren veel verschillende activiteiten gedaan. In 1987 gaf Canzonet samen met twee andere koren en een orkest een concert in Voorst, een indrukwekkende ervaring voor veel koorleden. In 1993 was er de uitwisseling (of schoolreisje van koor zoals Engelien het noemt) met een koor uit Cheb, de partnergemeente van Rheden in Tsjechie. Met het 30-jarig bestaan in 2017 organiseerden we een korendag én deden we een heuse flashmob in het centrum van Dieren.

Ook het uitstapje naar Nederlandstalige volksliederen die we zongen bij onze deelname aan een project rondom de kastelen in de regio was een ervaring. En natuurlijk het concert van de Misa Criolla in 2019, met een mooi groot projectkoor en de band Los Criollos die de onmisbare Argentijnse muzikale begeleiding gaven.

Met de grote groep van het projectkoor zijn we uitgeweken naar het kerkje in Spankeren. Volop ruimte, maar ook een geweldige akoestiek. Ook tijdens de maanden gedurende de corona-pandemie dat we wel konden zingen, hebben we op anderhalve meter afstand hier nog een paar maanden kunnen repeteren. We zijn van plan na de pandemie van dit mooie kerkje onze vaste repetitielocatie te maken.

Naast repetities en concerten waren er ook workshopdagen en weekenden, bonte avonden waarop iedereen liet zien wat hij of zij in huis had en vermaakten we de bewoners van woonzorg-centra met Christmascarols. Allemaal herinneringen die naar boven komen als ik de dames die ik interview vraag wat hun mooiste herinnering aan al die jaren Canzonet is.

Met één van die herinneringen besluit ik dit verhaal. Rineke: “En dan fietste ik naar huis, over de dijk naar Doesburg, en dan bleef ik maar zingen:

Since first I saw your face
I resolv’d to honour and reknown ye,
If now I be disdained
I wish my heart had never known ye.
What! I that lov’d and you that lik’d
Shall be begin to wrangle?
No, no, no, my heart is fast
And cannot disentangle.

(Thomas Ford)